PiotrChec (Men of the West)

Garry (Army of the White Hand)

PiotrChec (Men of the West)

Shinigami (Army of the White Hand)

PiotrChec (Men of the West)

Kołodziej (Lurtz's Scouts)

PiotrChec (Men of the West)

Godfryd (Return of the King)

PiotrChec (Men of the West)

KaMiKaZee (Buhrdur's Horde)

PiotrChec (Men of the West)

Fleetmaster (Corsair Fleet)

Ogień w palenisku trzaskał cicho, jakby sam nasłuchiwał słów, które miały wkrótce paść. Wysoka komnata nad przystanią Pelargiru tonęła w półcieniu, a przez otwarte okna wdzierał się zapach soli i smoły. Tam właśnie spotkali się synowie Denethora oraz Madril, strażnik i doradca, by powitać gościa, którego imię szeptano w Gondorze z niechęcią — Dalamyra, mistrza floty Umbaru. Dalamyr stał spokojnie, oparty o stół z mapami. Jego szaty były ciemne jak noc nad morzem, a w oczach czaił się chłodny blask człowieka, który zbyt wiele widział i zbyt wiele zdradził — lub ocalił, zależnie od opowieści. Boromir pierwszy przerwał ciszę. — Nie wierzę, że do tego doszło — warknął. — Synowie namiestnika Gondoru mają radzić się korsarza. Zrobił krok naprzód, dłoń spoczęła na rękojeści miecza. — Twoje okręty paliły nasze wybrzeża, Dalamyrze. Twoi ludzie mordowali rybaków i dzieci. A teraz mamy ci zaufać? Dalamyr nie drgnął. — Nie proszę o zaufanie — odparł niskim głosem. — Jedynie o rozum. — Rozum?! — Boromir uderzył pięścią w stół, aż mapy zadrżały. — Jedyną mową, jaką znają korsarze, jest stal i ogień! — Bracie. — Głos Faramira był cichy, lecz stanowczy. — Nie przyszliśmy tu, by wznawiać dawne wojny. Boromir odwrócił się ku niemu gwałtownie. — A po co? By podać mu dłoń? By zaprosić wroga do naszych portów? Faramir spojrzał mu prosto w oczy. — By ocalić Gondor. Po chwili dodał: — A może i więcej niż Gondor. Madril przesunął się bliżej stołu i wskazał na północną część mapy, gdzie kredą zaznaczono poszarpane linie i znaki zapytania. — Wieści, które nadchodzą z północy, nie są zwykłymi plotkami. — powiedział. — Cienie poruszają się po wodach, gdzie nigdy ich nie było. Okręty giną bez śladu. A to, co się tam budzi… Zawahał się. — …jest większe niż siły Gondoru. I większe niż flota Umbaru. Dalamyr skinął głową. — Moi zwiadowcy mówią to samo. Morze się zmienia. A coś wzywa je ku sobie. Boromir prychnął pogardliwie. — I nagle troszczysz się o świat? — Troszczę się o przetrwanie — odpowiedział Dalamyr. — Jeśli północ upadnie, południe pójdzie za nią. A wraz z nim Umbar. Zapadła cisza, ciężka jak burzowe chmury. — Nie mamy wyjścia — rzekł w końcu Madril. — Nasze okręty są zbyt nieliczne, by płynąć na północ i wrócić. Korsarze znają te wody. Bez nich dotrzemy donikąd. Boromir zacisnął szczękę. — Wolałbym zginąć w bitwie, niż walczyć u boku tych, którzy plądrowali nasze brzegi. Faramir położył mu dłoń na ramieniu. — Odwaga to nie tylko walka z wrogiem — powiedział spokojnie. — Czasem to walka z własną nienawiścią. Boromir spojrzał na brata długo, jakby ważył każde słowo. Wreszcie odwrócił się ku Dalamyrowi. — Jeśli mnie zdradzisz — powiedział cicho — zabiję cię własnoręcznie, choćby morze miało mnie pochłonąć. Dalamyr uśmiechnął się blado. — Spodziewałem się niczego mniej. Madril odetchnął ciężko. — Zatem to postanowione. Sojusz, którego nikt by się nie spodziewał… i którego wszyscy będziemy się lękać. Faramir spojrzał ku oknu, gdzie fale odbijały światło księżyca. — Niech kronikarze przyszłych dni zapiszą, że tej nocy dawni wrogowie podali sobie ręce — nie z przyjaźni, lecz z konieczności. Boromir milczał, lecz jego dłoń nie spoczywała już na mieczu. A morze, jakby słysząc ich przysięgę, zawyło gdzieś w oddali — głosem starego świata, który wiedział, że nadchodzi próba, jakiej nie widziano od wieków.