Maslo (The Serpent Horde)

Na polach Pelennoru, gdzie losy Śródziemia ważyły się w ogniu i żelazie, z południa nadciągnęła wężowa horda Haradrimów pod wodzą Suladana — potężnego wojownika o oczach jak szmaragdy i sercu twardym jak skała. Na swym czarnym koniu, dumnie unosząc sztandar z wijącym się zielonym wężem, Suladan przewodził świcie wężowej gwardii — elitarnego oddziału wojowników ubranych w skórzane zbroje z motywami gadów, uzbrojonych w krótkie miecze i łuki. Gdy Rohirrimowie ruszyli do szarży, nad ich głowami zagrzmiał grad strzał — Haradrimowie z zimną precyzją zasypali ich ostrzami, siejąc zamęt w szeregach konnych wojowników. Suladan nie spoczął jednak na obronie — zbliżył się do króla Théodena, ich spojrzenia spotkały się na moment pełen napięcia. Starcie dwóch wojowników było jak walka dwóch żywiołów: ognia i jadu. Suladan uderzał szybko i przebiegle, niczym wąż ślizgający się po piaskach południa, podczas gdy Théoden odpowiadał siłą i honorem Rohanu. Ostrza świstuły w powietrzu, iskry tańczyły na zbrojach. Wódz Haradrimów był godnym przeciwnikiem — jego ruchy płynne i nieprzewidywalne, a w jego oczach płonęła dzika determinacja. Walka ta stanowiła jeden z wielu mrocznych rozdziałów wielkiej bitwy, gdzie każdy cios mógł odmienić losy świata.

Piotr.M (Minas Tirith)

Maslo (Reclamation of Osgiliath)

Sztandar Boromira — białe drzewo na czerni — został ujrzany o pierwszym brzasku, gdy poprowadził szarżę w samo serce Osgiliath. Z tarczą w jednej dłoni, a mieczem w drugiej, uderzył jak gniew dawnego Númenoru. Strzały odbijały się od jego hełmu, a orkowie, którzy śmieli stanąć, byli roztrzaskiwani jak trawa na wichurze. Faramir i jego zwiadowcy uderzyli z flanek, zasypując wroga gradem śmierci z ruin wież. Ulica po ulicy odzyskiwano miasto, a ludzie Gondoru, widząc ogień w oczach Boromira, poszli za nim z okrzykiem: „Za Gondor i Białą Wieżę!” W Kopule Gwiazd, teraz zwęglonej i puste, wróg uczynił ostatni bastion. Sam Boromir sforsował spalone wrota i stanął naprzeciw Czarnego Númenorejczyka, kapitana Wschodnich Ludów, wysokiego, w czerwieni i cieniu. Ich miecze zderzyły się pod walącymi się sklepieniami. Mówi się, że Boromir walczył niemal przez godzinę, a gdy wróg padł martwy, zadął w Wielki Róg, którego echo niosło się wzdłuż Anduiny jak grzmot burzy.

Przemysław Draga (Arnor)

Maslo (Reclamation of Osgiliath)

Sztandar Boromira — białe drzewo na czerni — został ujrzany o pierwszym brzasku, gdy poprowadził szarżę w samo serce Osgiliath. Z tarczą w jednej dłoni, a mieczem w drugiej, uderzył jak gniew dawnego Númenoru. Strzały odbijały się od jego hełmu, a orkowie, którzy śmieli stanąć, byli roztrzaskiwani jak trawa na wichurze. Faramir i jego zwiadowcy uderzyli z flanek, zasypując wroga gradem śmierci z ruin wież. Ulica po ulicy odzyskiwano miasto, a ludzie Gondoru, widząc ogień w oczach Boromira, poszli za nim z okrzykiem: „Za Gondor i Białą Wieżę!” W Kopule Gwiazd, teraz zwęglonej i puste, wróg uczynił ostatni bastion. Sam Boromir sforsował spalone wrota i stanął naprzeciw Czarnego Númenorejczyka, kapitana Wschodnich Ludów, wysokiego, w czerwieni i cieniu. Ich miecze zderzyły się pod walącymi się sklepieniami. Mówi się, że Boromir walczył niemal przez godzinę, a gdy wróg padł martwy, zadął w Wielki Róg, którego echo niosło się wzdłuż Anduiny jak grzmot burzy.

Antonio_m (Usurpers of Edoras)